The Cure

Van Wikipedia
Ga naar: Begunplekkn, zoeken
Robert Smith van The Cure

The Cure es nen Ingelsen rockgroep, mêer bepoald nen New Wave groep. Ze zyn bekend voor under melankoliesche, nohol zwarte muziek, moar zein wok lichtvoetige, mêer poppy nummers gemakt. Visueel zyn ze vôorol gekend deur under zwarte klièr'n, en deur de hoarsnit en de maquillage van de zanger, Robert Smith.

De ieste joar'n: 1976 - 1985[bewerkn | brontekst bewerken]

The Cure es in feite begonn'n als Easy Cure, een typisch geval van moatn in schoole die een groepke begosten. Robert Smith, soamen me Michael Dempsey (bass), Laurence "Lol" Tolhurst (drums) en Porl Thompson richttn in 1976 under groepke. De êeste ploate kwam t'er in 1979, Three Imaginary boys, me korte, felle punkliedjes. Killing An Arab wos nen single, en zorgde ol onmiddellik voo probleem'n, omdat sommigen der een racistisch liedje in zoag'n, olhoewel het just het omgekièrde wos. Ondertussn brochten ze wok de single Boy's don't cry ùt. In 1980 kwam een volgens sommigen êeste oogtepunt, met de ploate 17 seconds, die de bekendste single bevat van The Cure: A Forest. De ploate wos vriè minimalistische, dounkere ploate. Een joar loater kwam Faith, een ploate die styf in 't verlengde lag va 17 seconds. Ip da moment begoste een vriè dounkere periode voo de groep, met overvloedig drank- en drugsmisbrùk en veel zelfmôordgedachtn. Dat eit geleid tot Pornography, en de sfere van de ploate keun je gemakkelik illustreer'n met de êeste zinne: Doesn't matter if we all die. Ip 't êeste moment es de ploate vriè ofgebrook'n deur de critici, moar nu weirdt ze beschowd als êen van de ôogtepuntn. De groep stound ip een kièrpunt en besefte da ze zôo nie kostn deuredoen. Ze beslootn dus voo 't leev'n wa luchtiger ip te pakk'n, wa resulteerde in drie poppy nummers: Let's go to bed, The walk en The lovecats, singles die wok redelik wa commercieel succes gehad ein. Ze brochten die singles ùt ip nen mini-elpee Japanese Whispers, êest allêene moar in Japan, moar loater in de hièle weireld. In 1984 volgde ton het ountgoochelende The Top, en in 1985 The head on the door, me de sterke singles Close to me en Inbetween days.

De succesjoar'n 1986 - 1996[bewerkn | brontekst bewerken]

Met The head on the door begost er een commercieel succesvulle periode van 10 joar voo de groep. Close to me betièkende de deurbroake in commerciële tv-programma's en zorgde voo bekendheid over hièl Europa (vôorol in Vrankryk, België en Dutsland). In 1987 volgde ton de echte deurbroake in Amerika, me Kiss me, kiss me, kiss me. Vôorol de single Just lyke heaven deed et goed, en wos den êesten single die in de Amerikoanse top 40 gerakte. Loater es de videoclip van da nummer gekooz'n tot beste alternative video of all time deur MTV's 120 Minutes ('t alternatieve muziekprogramma van die zender). In 1989 kwam de bevestiginge mè Disintegration, deur veel'n beschowd als de beste ploate van de groep. Lullaby wos de bekendsten single, moar andere singles woaren wok succesvol: Lovesong, Fascination Street en Picturers of you. Lovesong ei zelfs de twidde plekke gehoald in de Amerikoanse top 10, een ièle prestoatie voo nen alternatieven groep. De groep ging deure ip under (commercieel) elan mè Wish, die een aantal sterke singles oat (Friday I'm in love), moar globoal gezien nie miè 't niveau van de vôorige ploate hoalde.

De recente joar'n: 1996 - nu[bewerkn | brontekst bewerken]

De uidige periode weird voorol gekenmerkt deur lange periodes tussn ploatn en 't utbring'n van best-offs en live ploatn, een tièken da ne groep verzoadigd ès en nie miè zo nôodig iets moe vertell'n me udder muziek. In 1996, vier joar achter under vôorige ploate brochtn ze Wild Mood Swings ut, de volgens veel'n slichtste ploate da ze ôoit gemakt ein, moa die toch redelik verkocht deur under ipgebowde reputoatie. Een dièl van de reden voo de lange periode tussn de twiè latste ploatn wos de rechtzoake tussn Lol Tolhurst, een lid van't êeste eure, en de reste van de groep. Lol wos ountsleeg'n en eiste veel royalties. Achter een bittere rechtszoake verloor Lol. Achter were een lange periode va 4 joar brochten ze in 2000 Bloodflowers, een ploate die qua sfeer én kwaliteit weer ansloot by de vôorige ôogtepuntn, Pornography en Disintegration, en doarmee een trilogie vormt. In 2004 volgde ton under vôorlopig latste studioalbum, me de noame The Cure. Omda ze ne kiè wa'd anders wilden ein ze die ploate loatn producen deur nen nu-metal producer, Ross Robinson. Dad ès redelik gelukt, want de ploate ès deur critici redelik goe ountvang'n, alhoewel da tie nie miè de commerciële weerklank kreeg als in under ôogdoag'n.

Band me België[bewerkn | brontekst bewerken]

The Cure es oltyd redelik populair gewist in België, voorol in de Woalen.

  • Zein bevôorbeeld 5 kièr'n gespeeld ip Torhout-Werchter, in 1981, 1990, 1995, 2000 en 2004, en dikwils als headliner. Ièn iptreed' doarvan es weireldberoemd geword'n ounder Cure volgers, noamelik da van 1981. The Cure speelde ton vôor Robert Palmer. De iptreed'ns woar'n ol utgelôop'n, en The Cure, ip da moment nog een redelik ounbekende groep, kreeg de niet zôo vrindelyke suggestie voo te stopp'n, of de strôom ging utgetrokk'n weirden. Ze mochtn nog êen nummer speel'n, en ze vound'n der nie beter ip dan A Forest 15 minuutn te loatn deur'n. Achter 't nummer riep een groepslid 'Fuck Robert Palmer! Fuck rock-and-roll!!'.
  • In 2002 ein zen nen specioal'n tour gedoan woarin da ze Pornography, Disintegration en Bloodflowers integroal achter elkoar speeld'n, een iptreed'n van 3 euren. Zein da moa drie kièr'n gedoan, en êen van die kièr'n wos in Vorst Nationoal, in Brussel.

Leed'n[bewerkn | brontekst bewerken]

Volgens sommigen es The Cure gelik an Robert Smith, en Robert Smith an The Cure. The Cure eit ton wok ol vièl bezetting'n gehad, met moa êen constante, Robert Smith. Moar de inbreng van de andere leed'n weirdt soms ounderschat, want zein olllemoale uddern inbring in 't schrivv'n van nummers.

Udige bezettinge:

  • Robert Smith (zang, gitaare, keyboards)
  • Roger O'Donnell (keyboards; 1987-1990, 1995-nu)
  • Perry Bamonte (keyboards, gitaar; 1990-nu)
  • Jason Cooper (percussie; sedert 1995)
  • Porl Thompson (gitaare; 1977-1978, 1984-1992 en were vanof 2005)

Ploatn[bewerkn | brontekst bewerken]

Studio-ploatn[bewerkn | brontekst bewerken]

  • Three Imaginary Boys (1979; in de VS in 1980 eirùtgebracht ounder'n titel 'Boys Don't Cry')
  • Seventeen Seconds (1980)
  • Faith (1981)
  • Pornography (1982)
  • Japanese Whispers (1983)
  • The Top (1984)
  • The Head on the Door (1985)
  • Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)
  • Disintegration (1989)
  • Wish (1992)
  • Wild Mood Swings (1996)
  • Bloodflowers (2000)
  • The Cure (2004)

Live-ploatn[bewerkn | brontekst bewerken]

  • Concert : The Cure Live (1984)
  • Entreat (1990)
  • Paris (1993)
  • Show (1993)

Verzoameleirs[bewerkn | brontekst bewerken]

  • Staring at the Sea: The Singles (1986)
  • Galore (1997)
  • Greatest Hits (2001; bevat twee nieuwe nummers)
  • Join the Dots: B-Sides and Rarities, 1978-2001 (The Fiction Years) (2004)

Externe koppelienge[bewerkn | brontekst bewerken]