Glottisslag

Van Wikipedia
Ga naar: Begunplekkn, zoeken

De glottisslag (Internationaal Fonetisch Alfabet: [ʔ]) es e korte ounderbrekienge, eigentlik ne nasoaln stoot, by d'uutsproake van sommigste klankn. In 't West-Vlams oor je ne glottisslag achter de medeklienkers d, k, p, t vlak voe't ende van e word. Soms oor je deur diene glottisslag de medeklienker elegansn nie mei.

In 't Standoardvlams schryvn we de glottisslag mei en apostrof, loatn we de doffe e achterweuge en in 't geval dat' woord endigt ip en n, schryvn we ollêne moa de n (zounder spoatie).

Voe de dudelikeid wirden sommigste glottissloagn nie geschreevn, vb Knokke en Oarelbeke (Kno'e en Oarlebe'e).

En poar voorbeeldn uut Standoardvlams 1.1:

SV: ound'n (honden), tyd'n (tijden), zend'n (zenden)
SV: drukk'n (drukken), klienk'n (klinken), werk'n (werken)
SV: kremp'n (krimpen), loop'n (lopen), pupp'n (poppen)
SV: buut'n (buiten), vicht'n (vechten)

In sommigste kustdialectn en periferie (lik in 't Knoks, Lapscheurs, Oostkerks, Dams, Uutkerks, Blankenbergs, Wenduuns) es de 'sch' niet lik /sX/ uutgesprookn, moa es de stemloze alveaire fricatief (ch) of /X/ achter en /s/-klanke vervangn deur ne glottislag.

s'uppe (schop), s'oenn (schoenen), s'ône (mooi), s'itterend (schitterend)

Glottisslag ei j'ook in andere toaln lik in 't Cockney-Iengels, Nedersaksisch, Deens, Aroabisch en Indonesisch.